Sama właściwie nie wiem, dlaczego pokochałam koty... Zawsze uważałam, że są fałszywe, dziwnie pachną i strasznie brudzą. Co więcej, nasłuchałam się opowieści od babć i ciotek, że koty mogą śpiące dziecko udusić w nocy, przegryźć ścięgno lub arterię szyi... Cały stek bzdur.

No i, ja niedowiarek i buntownik, jakieś 3 lata temu w styczniu pojechałam po Bellunię. Słysząc w telefonie opis "brązowo-czarnego" kota , pomyślałam "Jak to? Takie koty nie istnieją". A jednak... To była miłość od pierwszego wejrzenia. Po kilku dniach wpatrywania się w małą wpadło do głowy "bellissima", i tak już zostało. Co prawda, w tej chwili nadal jest śliczna, lecz, powiedzmy, gabaryty kotki bardziej narzucają okrzyk "Ale bela!" niż zamierzone włoskie imię.

Po pół roku, pojawił się on...

Mały buras uratowany przez znajomą z toruńskiej Fundacji KOT. Najpierw był odwiedzany przeze mnie przez tydzień w owej instytucji. Ani razu go nie dotknęłam... Nie było mowy o czymś takim. Ja, pełna ideałów, żeby uratować jakąś "bidę z nędzą", zdecydowałam się zabrać do domu największego dzikusa w danym momencie. No i, skończyło się na wyciąganiu kotka zza szafy w kuchni.

A potem kilkutygodniowe oswajanie kotów... Kłaki latające w powietrzu, syki, wrogie spojrzenia...Aż do momentu wspólnej jazdy samochodem, kiedy to Bellunia uspakajała płaczącego Lokiego. Od tamtej pory są nierozłączni.

Ciąg dalszy nastąpi...